دوستی مسئولیتی شیرین است نه یک فرصت.
FRIENDSHIP IS always a sweet responsibility;never an oportunity.
اگر دوستت را در تمامی شرایط درک نکنی او را هرگز درک نخواهی کرد.
IF YOU do not underetand your friend under all conditions you will never undertand him.
دوست تو حاجات برآورده توست.
is your needs answered.YOUR FRIEND
او کشتزار توست که در آن با مهر بذر می افشانی وبا سپاس درو میکنی.
He is your field which you sow with love and reap with thanksgiving.
او سفره تو واجاق توست.
And he is your board and your fireside.
زیرا با گرسنگی به نزد او می آیی و برای آرامش وصفا او را می جویی.
For you come to him with your hunger;and you seek him for peace.
دوست من ! تو دوست من نیستی. اما چگونه می توانم به تو بفهمانم؟ راه من راه تو نیست.با وجود این با هم گام بر می داریم دست در دست هم.
MY FRIEND ; Thou are not my friend;but how shall I make thee understand?My path is not thy path;yet together we walk; hand in hand.
خوش بود که در دوستی غرضی در میان نباشد مگر ژرفا بخشیدن به روح.
AND LET there be no purpose in friendship save the deepening of the spirit.
زیرا عشقی که جز گشودن راز درونش طالب چیز دیگری باشد.عشق نیست.دامی است گسترده که جز بیهودگی در آن نمی افتد
For love that seeks aught but the disclosure of its own mystety is not love but a net cast forth:and only the unprofitable is caught.
دوستی با آدم نادان به اندازه بحث کردن با آدم مسست احمقانه است.
FRIENDSHIP WITH the ignorant is as foolish as arguing with a drunkard.
