گفتم: چقدر احساس تنهايى مىكنم
گفتى: من كه نزديكم (بقره آيه 186)
گفتم: تو هميشه نزديكى؛ من دورم... كاش مىشدبه شما نزديك شوم.
گفتى: هر صبح و عصر، پروردگارت را پيش خودت، با خوف و تضرع، و با صداى آهسته ياد كن (اعراف آيه 205)
گفتم: اين اما توفيق مىخواهد.
گفتى: دوست نداريد خدا شما را ببخشد؟ (نور آيه 22)
گفتم: مشخص است كه مىخواهم آمرزيده شوم.
گفتى: پس از خدا بخواهيد كه شما را بيامرزد و بعد توبه كنيد (هود آيه 90)
گفتم: با اين همه گناه... اما چه كار مىتوانم بكنم؟
گفتى: آيا نميدانيد كه خدا توبه را از بندهاش قبول مىكند؟! (توبه آيه 104)
گفتم: اما روى توبه ندارم.
گفتى: بدانيد كه خدا آمرزنده گناه و پذيرنده توبه است (غافر آيه 3-2)
گفتم: با اين همه گناه، براى كدام گناهم توبه كنم؟
گفتى: خدا همه گناهان را مىبخشد (زمر آيه 53)
گفتم: يعنى اگر دوباره بيايم، باز مرا مىبخشى؟
گفتى: جز خدا كيست كه گناهان را ببخشد؟ (آل عمران آيه 135)
ناخواسته گفتم: الهى و ربى من لي غيرك؟
گفتى: خدا براى بندهاش كافى نيست؟ (زمر آیه ۳۶)
گفتم: در برابر اين همه مهربانى چه كارى مىتوانم انجام دهم؟
گفتى: اي مومنين! خدا را زياد ياد كنيد و صبح و شب تصبيحش كنيد. او كسى است كه خودش و فرشتههايش بر شما درود و رحمت مىفرستند تا شما از تاريكىها به سوى روشنايى بياييد. خدا نسبت به مومنين رحمان و رحيم است. (احزاب آيه 43-41)
